ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ ή ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ;

Μισοάδειο ή μισογεμάτο; Αισιοδοξία ή απαισιοδοξία; Αναμφίβολα ο μέσος σύγχρονος Έλληνας θα έτεινε προς το πρώτο χωρίς δεύτερη σκέψη. Και αυτό γιατί; Διότι ζούμε σε μια κοινωνία που μας ωθεί να σκεφτόμαστε πεσιμιστικά. Άγχος, ανασφάλεια, ανεργία, βία, πείνα μας κατακλύζουν από παντού αφαιρώντας μας το δικαίωμα να δούμε και την άλλη όψη του ποτηριού, τη μισογεμάτη, η οποία με λίγη προσπάθεια και υπομονή μπορεί να ξεχειλίσει από χαρά, από ζωή, από γέλιο, από ελπίδες. Τι ελπίδες όμως είναι δυνατόν να τρέφει ένας μεσήλικας που δε διαθέτει τα προς το ζην ή ένας νέος που βλέπει τα όνειρά του ένα ένα να γκρεμίζονται μέσα σε μια απρόσωπη, σκληρή και στενόμυαλη κοινωνία;
Κι όμως τίποτα στη ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο. Πάντα υπάρχει το ενδιάμεσο, αυτό το γλυκό και μελαγχολικό συγχρόνως γκρι, που εξομαλύνει την κατάσταση. Γιατί όσο αδιέξοδη κι αν μας φαίνεται η κατάσταση που επικρατεί στη σημερινή πραγματικότητα, όσες δυσκολίες κι αν βιώνουμε καθημερινά, είναι καλό να αφήνουμε κι ένα παραθυράκι για να μπορέσουμε να χαρούμε το ουράνιο τόξο που έρχεται πάντα μετά τη βροχή. Μερικοί βέβαια ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει. Η απάντηση είναι πως υπάρχει, απλώς δεν μπορούν εκείνοι να το δουν. Ίσως δεν έχουν ψάξει αρκετά να το βρουν, ίσως πάλι να μην του έδωσαν τη δέουσα σημασία όταν βγήκε.
Όπως και νά ‘χει, τα πάντα στη ζωή εναλλάσσονται. Είναι αυτό που λένε μερικοί χαρακτηριστικά «Ρόδα είναι και γυρίζει». Όπως η θάλασσα τη μια είναι φουρτουνιασμένη και την άλλη ήρεμη, έτσι και στη ζωή η χαρά διαδέχεται τη λύπη και το αντίστροφο. Η χαρά βέβαια ενδεχομένως ν’ αργήσει να έρθει, όμως δεν αξίζει να το βάλουμε κάτω ποτέ και για τίποτα . Γιατί αν το πιστεύεις πραγματικά μπορείς ν’ αλλάξεις τα πάντα. Μπορείς να είσαι εσύ ο παίκτης και όχι το πιόνι στο παιχνίδι της ζωής. Τι είναι προτιμότερο λοιπόν, να παραδοθείς στην τύχη σου ή να τα παίξεις όλα για όλα αλλά να ξέρεις ότι θα είσαι νικητής ή ηττημένος από δική σου επιλογή;
Κανείς ωστόσο σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι ‘ηττημένος’ όσο είναι σε θέση ν’ ανασαίνει, να βλέπει τον ήλιο το πρωί, να νιώθει τον αέρα στο πρόσωπό του, να ελπίζει, να ερωτεύεται, να υπάρχει. Όλα αυτά τα απλά και καθημερινά αλλά ταυτόχρονα τόσο σημαντικά πράγματα δεν μπορεί να μας τα στερήσει καμία κοινωνία, όσο δυσμενείς κι αν είναι οι συνθήκες στις οποίες ζούμε. Αν αρχίσουμε λοιπόν από αύριο να ζούμε με ένταση την κάθε στιγμή, όλα τα προβλήματα θα μας φανούν μικρότερα, πιο ασήμαντα και μάλιστα ίσως κάποια και γελοία.
Αυτό δε σημαίνει ότι είναι σωστό ν’ αδιαφορούμε για ό, τι συμβαίνει στους γύρω μας και σ’ εμάς. Τα προβλήματα εξάλλου είναι μέρος της ζωής μας και έχουν σκοπό να μας κάνουν πιο δυνατούς και να δοκιμάσουν ταυτόχρονα τις πνευματικές και σωματικές αντοχές μας. Γι’ αυτό αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι άνθρωποι που έχουν περάσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα(κυρίως υγείας), έπειτα αλλάζουν εντελώς στάση και αντίληψη για τη ζωή. Τα πάντα τους φαίνονται στο εξής πιο ευχάριστα, πιο ευνοϊκά και πολλές φορές μετανιώνουν γιατί τόσα χρόνια έβλεπαν μόνο την αρνητική πλευρά της ζωής.
Ποιος ο λόγος λοιπόν να καταπιανόμαστε από την παραμικρή δυσκολία και να βιαζόμαστε να κρίνουμε αποφατικά τη ζωή όταν υπάρχουν τόσες χαρές τριγύρω μας που δεν έχουμε προλάβει ή δεν έχουμε θελήσει πραγματικά να ζήσουμε ακόμα; Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας τεθεί το ερώτημα τύπου: «μισοάδειο ή μισογεμάτο» ας σκεφτούμε όλα τα παραπάνω πριν απαντήσουμε και ίσως μερικοί από μας ν΄ αλλάξουμε γνώμη….!!

Σύνταξη: Μαρία Καραγιώργου

INTERNET: ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ;

Οι πρώτες απόπειρες για τη δημιουργία ενός διαδικτύου ξεκίνησαν στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Δημιουργήθηκε με σκοπό την επιβίωση σε μια ενδεχόμενη πυρηνική επίθεση.
Εγκαταστάθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1969 με 4 κόμβους μέσω των οποίων συνδέονται 4 μίνι υπολογιστές (mini computers12k): του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα, του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες , του SRI στο Στάφορντ και του πανεπιστημίου της Γιούτα. Η ταχύτητα του δικτύου έφθανε τα 50 kbps και έτσι επιτεύχθηκε η πρώτη dial up σύνδεση μέσω γραμμών τηλεφώνου. Μέχρι το 1972 οι συνδεδεμένοι στο ARPANET υπολογιστές έχουν φτάσει τους 23, οπότε και εφαρμόζεται για πρώτη φορά το σύστημα διαχείρισης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου(e-mail).
Από τότε μέχρι σήμερα ωστόσο εκτός από ωφελήματα δημιουργήθηκαν και πολλοί κίνδυνοι στην πλοήγηση του διαδικτύου.
Αυτοί είναι:
• Ιδιωτική Ζωή: τα παιδιά μπορεί να εμπιστεύονται το Internet και να παρέχουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς ενδοιασμούς.
• Ασφάλεια: όταν είναι online, τα παιδιά μπορεί να εκτίθενται σε ιούς (κακόβουλα προγράμματα που προκαλούν βλάβες σε υπολογιστικά συστήματα) και hackers (άνθρωποι που προσπαθούν να εισβάλουν σε υπολογιστικά συστήματα).
• Ανάρμοστο περιεχόμενο: τα παιδιά μπορεί να εκτεθούν σε υλικό που είναι ανάρμοστο και μπορεί να περιλαμβάνει πορνογραφία, διαφημιστικό υλικό, βία, εχθρότητα και εξτρεμιστικές ομάδες όπως και διακίνηση videos προσωπικών σχέσεων.
• Online απάτες: απάτες που πραγματοποιούνται online όπως γίνονται και στον πραγματικό κόσμο, μόνο που οι απατεώνες συνήθως δεν ενδιαφέρονται για την ηλικία του ατόμου που εξαπατούν - ενδιαφέρονται μόνο για αυτά που θα αποκομίσουν.
• Ψυχολογικά προβλήματα: τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στο Internet και να αποκτήσουν προβλήματα όσο αφορά την κοινωνικότητά τους με άλλους ανθρώπους είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι.
• Identity theft: κάποιο άλλο άτομο μπορεί να κλέψει την ταυτότητα ενός παιδιού και να εκτελέσει παράνομες online δραστηριότητες.
• Dialers: Απατεώνες που χρησιμοποιούν πρόγραμμα που εγκαθίσταται στον υπολογιστή μας εν άγνοια μας και μεταφέρουν τη σύνδεσή μας σε γραμμές υψηλής χρέωσης είτε χρησιμοποιούν τη γραμμή μας για κλήσεις στο εξωτερικό.
• Παιδική πορνογραφία
• Ρατσισμός
• Σατανισμός
• Τυχερά παιχνίδια-παράνομο στοίχημα
• Προσβολές και Εκμετάλλευση γενετήσιας αξιοπρέπειας

Επιμέλεια: Κλάρα Αγκόλλι

Εθισμός στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές

Είναι γνωστό πλέον ότι στις μέρες μας είμαστε κατά κάποιο τρόπο εξαρτημένοι από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όλοι διαθέτουμε τουλάχιστον έναν υπολογιστή που πολλές φορές δεν μας αρκεί και τρέχουμε να αγοράσουμε έναν δεύτερο για να είμαστε πιο σίγουροι ότι ακολουθούμε το ρεύμα της εποχής. Σύμφωνα όμως
με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί το μεγαλύτερο ποσοστό που ασχολείται τις περισσότερες ώρες με τον υπολογιστή είναι άτομα ηλικίας από 12-18 ετών! Πολλά από τα άτομα αυτής της ηλικίας ασχολούνται με παιχνίδια στον υπολογιστή, προτιμώντας να ασχολούνται με τους εικονικούς τους ήρωες παρά να αξιοποιήσουν το χρόνο τους με κάποια άλλη δραστηριότητα που χωρίς να το ξέρουν, μπορεί να τους ευχαριστεί ακόμα περισσότερο. Πολλοί έφηβοι παραμελούν τα μαθήματά τους για να παίξουν τα «ιερά» παιχνίδια, που πέρα από την ελάχιστη ψυχαγωγία που τους προσφέρουν δεν έχουν καμία άλλη χρησιμότητα.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός δεκατετράχρονου Βρετανού που κινδύνεψε παίζοντας στον υπολογιστή. Το αγόρι έπαιζε ήδη αρκετές ώρες με τον υπολογιστή όταν οι γονείς του φεύγοντας για έναν γάμο επισήμαναν στο αγόρι ότι έπαιζε ήδη πολλές ώρες και έπρεπε να κλείσει τον υπολογιστή. Το αγόρι όπως ήταν φυσικό τους παράκουσε, με αποτέλεσμα όταν οι γονείς του αγοριού γύρισαν στο σπίτι πίστευαν ότι το αγόρι διάβαζε για το σχολείο. Οι γονείς όταν ρώτησαν κάτι το αγόρι και αυτό δεν απάντησε πήγαν στο δωμάτιό του για να δουν τι είχε συμβεί και το αγόρι δεν απαντούσε. Όταν μπήκαν στο δωμάτιό του βρήκαν το αγόρι μπροστά στον υπολογιστή κοιτώντας την οθόνη και δεν αντέδρασε ούτε μετά το άγγιγμα της μητέρας του. Τότε οι γονείς μετέφεραν αμέσως το παιδί στο νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ότι τι αγόρι ήταν τρομερά αφυδατωμένο και είχε υποθερμία.
Σίγουρα αυτό είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή και σίγουρα όχι προς μίμηση. Σύμφωνα με ειδικούς λοιπόν: δεν πρέπει να παίζουμε στον υπολογιστή όταν είμαστε κουρασμένοι, να κάνουμε πολλά διαλλείματα όταν παίζουμε πολλές ώρες με τον υπολογιστή και η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τη οθόνη του υπολογιστή μας να είναι τουλάχιστον 70cm. Όλοι έχουμε το δικαίωμα να ασχολούμαστε και να παίζουμε με τον υπολογιστή μας, αλλά όχι σε βάρος της υγείας μας!

Επιμέλεια: Μαριάντζελα Μακρή

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕYΣΗ

Εκπροσωπώντας τους μαθητές συντάσσουμε αυτό το άρθρο με σκοπό να απαντήσουμε σε όσους κατά καιρούς ισχυρίζονται πως το μόνο που κάνει η νεολαία είναι να κατηγορεί και να επιρρίπτει ευθύνες για τα προβλήματα που τους απασχολούν χωρίς ποτέ, ωστόσο, να προτείνουν κάποια λύση. Παρακάτω, λοιπόν, παραθέτουμε κάποιες επιθυμίες μας και ταυτόχρονα πιθανές λύσεις του γνωστού, πλέον, προβλήματος του εκπαιδευτικού συστήματος. Ευθύνες κατανέμονται σε καθηγητές, γονείς, μαθητές και υπουργείο-κράτος-πολιτεία.

Από την πλευρά των καθηγητών..
• Παραπαιδεία-εις βάρος του σχολείου-(ιδιαίτερα μαθήματα με μαθητές του σχολείου τους)
• Ενδιαφέρον να ΜΑΘΟΥΝ όλοι οι μαθητές(μέθοδοι διδακτικής, χρήση εποπτικών μέσων κλπ.)
• Διάλογος με τους μαθητές-επαφή ανθρώπου προς άνθρωπο
• Παιδαγωγικός σκοπός του σχολείου (αξίες, ιδανικά, αρχές)-όχι τεχνοκρατικός, γενικές γνώσεις
• Δημοκρατική διαπαιδαγώγηση ( δημιουργικές προτάσεις π.χ. εκδηλώσεις, εφημερίδες, παρότρυνση μαθητών)
• Ενδιαφέρον για τη λειτουργία του σχολείου (κτίριο, αίθουσες, θέρμανση κλπ.)
• Επίβλεψη κατά την καταμέτρηση ψήφων για την εκλογή μαθητικών συμβουλιών.
Από την πλευρά των μαθητών..
• Σεβασμός στους θεσμούς (έργο σχολείου) και στους καθηγητές
• Ενδιαφέρον για μάθηση
• Δημιουργικός χρόνος-όχι αδιαφορία
• Ενεργοποίηση (μαθητικά συμβούλια, εφημερίδες, εκδηλώσεις)
• Αλληλεγγύη μαθητών-ομαδικότητα
• Εκλογή στα μαθητικά συμβούλια ικανών ατόμων και όχι νοθείες
• Αγώνες-διαδηλώσεις με κίνητρα πραγματικά, σεβασμός στο σχολικό κτίριο και στο θεσμό των καταλήψεων (ΜΚ)
• Γνώση δικαιωμάτων-υποχρεώσεων-νομοθεσία με στόχο να μην τους καταπατάνε.
Από την πλευρά των γονέων...
• Συμμετοχή στους συλλόγους γονέων (τρεις γονείς σε κάθε σύλλογο-ΞΕΦΤΙΛΑ)
• Ενδιαφέρον για το σχολικό χώρο-περιβάλλον-κτίριο
• Ενδιαφέρον για την ορθή λειτουργία του μαθήματος
• Ενδιαφέρον για τον παιδαγωγικό χαρακτήρα του μαθήματος στο σχολείο
• Ενεργός διάλογος συλλόγου και διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών
• Ψυχολογική στήριξη των παιδιών-μαθητών
• Συνεργασία γονιών-καθηγητών για προβλήματα των παιδιών.
• Επανασύσταση της Oμοσπονδίας των συλλόγων γονέων των σχολείων της πόλης.
• Ενεργοποίηση Σχολικών Συμβουλίων -3 φορές το χρόνο- Συμμετοχή μαθητών, γονέων και καθηγητών.
Και τέλος η πολιτεία..
• Χρηματοδότηση για κτιριακή ανάπτυξη
• Προώθηση προγραμμάτων
• Χρηματοδότηση εκδηλώσεων για επίλυση προβλημάτων με συμμετοχή όλων (μαθητές-καθηγητές-γονείς)
• Επιμόρφωση καθηγητών (διδακτική, υπολογιστές κλπ.)
• Έλεγχος καθηγητών που εισάγονται στα σχολεία (ψυχολογικός, ικανοτήτων κλπ.)
• Επάνδρωση σχολείων με ψυχολόγους-οικογενειακούς συμβούλους-παιδοψυχολόγους
• Για όλα αυτά αύξηση ποσοστού ΑΕΠ
• Διάλογος για την αλλαγή του συστήματος με όλους τους φορείς-καθηγητές, μαθητές κλπ. Και διεξοδικές έρευνες αφού έχουν εξασφαλιστεί οι παραπάνω προϋποθέσεις (με τελικό στόχο την παύση φροντιστηρίων-περισσότερες διδακτικές ώρες ουσιαστικού μαθήματος).

Παρ’ όλες τις προτάσεις μας κάτι μας λέει πως για μια ακόμη φορά θα μας αγνοήσουν. Ωστόσο, εμείς προσπαθούμε και δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε.Ας ελπίσουμε να δοθεί η αρμόζουσα σημασία στο άρθρο αυτό και να γίνουν βήματα προς την καλυτέρευση.

Σύνταξη: Βασίλης Βαλατσός & Καμνή Δήμητρα

Κατάθλιψη και σύγχρονος άνθρωπος

Η καταθλιπτική διάθεση εμφανίζεται σε ένα μεγάλο αριθμό ατόμων και αφορά όλες τις ηλικίες. Αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια που την προκαλούν, οι παράγοντες που επηρεάζουν και διαταράσσουν τη διάθεση του ατόμου με συνέπεια την κατάθλιψη ποικίλουν. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως η κατάθλιψη δεν ερμηνεύεται μόνο ως συναισθηματική κατάπτωση, αλλά αποτελεί και μια πιο περίπλοκη κατάσταση καθώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με τη λειτουργία του νευρικού συστήματος. Γι’ αυτό άλλωστε δεν γίνεται πάντα άμεσα αντιληπτή σε όλα τα άτομα. Για το σύγχρονο άνθρωπο λίγοι από τους παράγοντες που οδηγούν στην κατάθλιψη είναι συνυφασμένοι με τον υλιστικό τρόπο ζωής. Το ατέρμονο κυνήγι του χρήματος και η άμετρη ματαιοδοξία βάζουν το άτομο στο παιχνίδι του καταναλωτισμού. Συνέπεια, οι πλασματικές ανάγκες που δημιουργούνται και το άγχος που τις διαδέχεται, για το πώς θα καλυφθούν, ακόμη και αν το άτομο δεν είναι σε θέση να ανταπεξέρχεται στο επίπεδο των απαιτήσεών τους. Ένα παιχνίδι χωρίς ουσιαστικά ενδιαφέροντα, χωρίς συναισθήματα, έτοιμο να κατακρεουργεί κάθε στιγμή τη διάθεση του ανθρώπου. Κι ύστερα από ένα διάστημα παραμονής και τριβής με το παιχνίδι, ανικανοποίητες ανάγκες φέρνουν την απογοήτευση, την αποξένωση και την εγωκεντρική προσέγγιση των πραγμάτων καθώς το χρήμα και το προσωπικό όφελος γίνονται ο αυτοσκοπός και η ιδιοτέλεια το μέσον. O ατομισμός ωστόσο και η απομάκρυνση απ’ την ανθρωποκεντρική αντίληψη για τα πράγματα ενισχύονται ακόμη απ’ τον αστικό τρόπο ζωής. Και δεν είναι μόνο η έλλειψη ελεύθερου χρόνου και όλα αυτά για τα οποία κατηγορούμε την αστικοποίηση, που στρέφουν το άτομο στον εαυτό του, αλλά και ένας κύκλος από δυσχέρειες που καθιστούν την επικοινωνία περιττή και το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο αστείο και δυσεύρετο. Κι όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις έτσι και στην προκειμένη περίπτωση δεν εξουθενώνονται ψυχικά μόνο αυτοί που φθείρονται μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, αλλά επηρεάζονται σημαντικά και οι αποδέκτες του αποτελέσματος του παιχνιδιού. Όπως είναι γνωστό ο άνθρωπος απ’ τη φύση του είναι ον κοινωνικό, έχει ανάγκες πέραν του βιοπορισμού. Χρειάζεται γνώση, άτομα να τη μοιράζεται, κοινό να τον ακούει, άνθρωπο να συμβουλεύεται και να στηρίζεται, φίλο ν’ αγαπάει… Όταν το παιχνίδι όμως αυτό στους κανόνες του τα απαγορεύει όλα αυτά, όπως και τη συμμετοχή σε παίκτες ζωντανούς και κοινωνικούς, αφήνει τους απ’ έξω χωρίς συμπαίκτη για τη ζωή και όσους είναι μέσα να παίζουν μόνο για τον εαυτό τους. Για τους μεν δεν υπάρχει χώρος για να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους για να μιλούν, να ακούγονται και να εισπράττουν αναγνώριση, αγάπη, σεβασμό με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να φθείρονται και για τους δε επικρατεί η αδικία και ο ατομισμός. Τα αποτελέσματα είναι οδυνηρότερα όταν τη θέση του αποδέκτη έχει ένας νέος. Γιατί αφενός δεν έχει μάθει να στερείται, να απογοητεύεται απ’ το περιβάλλον του και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζει και αφετέρου είναι στο ξεκίνημα της γνωριμίας με τον εαυτό του και με τον κόσμο. Πέραν τούτου, με τα σημερινά δεδομένα του στερείται και το δικαίωμα να είναι νέος και να εξελίσσει και να δομεί σωστά την προσωπικότητά του. Επιβαρυμένος με ευθύνες απέναντι σε ό, τι του παρέχει γνώση, θύμα της παραπαιδείας (για τα ελληνικά δεδομένα) καθώς είναι, δεν έχει χρόνο να αφιερώνει ούτε σε περεταίρω ουσιαστικές ασχολίες που του εξασφαλίζουν την αυτογνωσία, την αυτοπεποίθηση και την κοινωνικότητα, ούτε την ελευθερία να λειτουργεί με αυθορμητισμό και θάρρος. Καλείται να αντιμετωπίζει τη σοβαροφάνεια της κοινωνίας του, την υποκρισία των θεσμών της με όλα αυτά τα «εφόδια» από το «καλά οργανωμένο σχολείο», τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ και τη «στήριξη» της πολιτείας του. Oι γονείς απ’ την άλλη είναι κατά ένα μέρος παίκτες του προηγούμενου παιχνιδιού με αποτέλεσμα ο νέος να αποτελεί ένα τυπικό μέλος μιας οικογένειας που δεν είναι έτοιμη να τον στηρίξει και τη συνδέουν τυπικοί πάλι δεσμοί. O διάλογος περισσεύει και η αλληλοϋποστήριξη είναι δυσεύρετη. Είναι αναπόφευκτο έτσι να επηρεάζεται και να υπάρχουν διαπλοκές στην ψυχολογία και τη διάθεσή του. Εξετάζοντας αυτά τα λίγα από τα αίτια της καταθλιπτικής και διαταραγμένης διάθεσης του ατόμου, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα συμπτώματά της και στο πώς εκδηλώνεται τις περισσότερες φορές. Βέβαια καλό είναι να σημειωθεί πως δεν αρκεί ένα από τα συμπτώματα για να υπάρχει κατάθλιψη και όσον αφορά τους νέους πολλές φορές είναι συνήθεις οι ακραίες μεταπτώσεις στην ψυχολογία και γι’ αυτό δεν αναφέρονται απαραίτητα σε καταθλιπτική διάθεση. Επίσης απέχει σημαντικά το μελαγχολικό άτομο από το καταθλιπτικό. Όμως στην περίπτωση παρατήρησης αρκετών απ’ τα παρακάτω συμπτώματα καλή είναι η συμβουλή κάποιου αρμόδιου γιατρού διότι η κατάθλιψη είναι μια κατάσταση που πρέπει να είναι ελεγχόμενη λόγω των συνεπειών της κάποιες φορές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απόλυτα μη αναστρέψιμη.

Συνήθη συμπτώματα:
Καταθλιπτική διάθεση, ανηδονία, άγχος, διαταραχή του ύπνου, διαταραχή της όρεξης, κόπωση, εξάντληση, ελάττωση της σεξουαλικής διάθεσης, ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, απώλεια ενδιαφέροντος, ανημπορία, έλλειψη ελπίδας, σκέψεις ή απόπειρες αυτοκτονίας, αίσθημα-σκέψη ενοχής και αναξιότητας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία στη συγκέντρωση, ψύχωση( παραληρητικές ιδέες, ψευδαισθήσεις κλπ.), σωματικά ενοχλήματα.

«Δώστε χώρο και δείξτε ενδιαφέρον στους συνανθρώπους σας, σας έχουν και τους έχετε ανάγκη!»

Σύνταξη: Αρκουμάνη Βάσω

O Μαλιακός εκπέμπει SOS!!!

Μαλιακός κόλπος. Στο άκουσμα αυτού του ονόματος οι περισσότεροι σίγουρα φέρνουν στη μνήμη τους εικόνες της παιδικής τους ηλικίας, να κάνουν μπάνιο στα πεντακάθαρα νερά του κάθε καλοκαίρι. Δυστυχώς όμως, τους τελευταίους μήνες κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι οι εικόνες που βλέπει κανείς σ’ αυτήν την περιοχή, καθώς αμέτρητα κουφάρια ψαριών κείτονται νεκρά στις ακτές του.
Σύμφωνα με τους ειδικούς του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) οι μαζικοί αυτοί θάνατοι των ψαριών οφείλονται στην παρουσία ενός είδους τοξικών φυκιών που ακούει στην ονομασία «Chattonellα». Ωραία. Πολύ καλά -ας πούμε- όλα αυτά. Μέχρι στιγμής έχουμε το θύτη: τα τοξικά φύκια. Yπάρχουν και τα θύματα, δηλαδή τα νεκρά ψάρια. Έχουμε όμως αναλογιστεί ότι δεν είναι δυνατόν αυτά τα φύκια να έγιναν ή να φύτρωσαν τοξικά…; Εξάλλου, σύμφωνα με τους ειδικούς: «Πρόκειται για ένα είδος που δεν μας ήρθε από άλλες περιοχές. Πρέπει να υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες στη φυτοπλαγκτονική μάζα για ν’ αναπτυχθεί.» Άρα μήπως οι φυτικοί αυτοί οργανισμοί δεν αποτελούν την πραγματική αιτία του θανάτου των ψαριών;
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η περιοχή του Μαλιακού, που παρεμπίπτοντος έχει ονομαστεί και περιοχή NATURA 2000, μολύνεται ανηλεώς από τα απόβλητα των τοπικών βιομηχανιών, τα οποία περιέχουν μεγάλες συγκεντρώσεις φαινολικών ενώσεων οι οποίες καταστρέφουν το θαλάσσιο οικοσύστημα, προκαλώντας προβλήματα στους έμβιους θαλάσσιους οργανισμούς.
Το θέμα είναι ότι κανείς αρμόδιος δεν έχει δει το θέμα με σοβαρότητα, παρόλο που από τον Oκτώβρη ακόμα είχαν βρεθεί νεκρά ψάρια. Πρέπει να πάψει η πλήρης αυτή αδιαφορία και οι βολικές δηλώσεις που απέδιδαν το θάνατο των ψαριών σε ασφυξία εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων. Γιατί αυτό που χρειάζεται ο κόλπος είναι να βρεθεί ο πραγματικός υπαίτιος, να αποδοθούν ευθύνες κι αν δεν γίνει αυτό, οι πολίτες να μη μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια… Διότι ο Μαλιακός αργοπεθαίνει και εκλιπαρεί όλους μας για βοήθεια. Ακούει όμως κανείς;
Σύνταξη: Ράπτη Παναγιώτα

CERN ΤΑ ΜYΣΤΙΚΑ ΤOY ΣYΜΠΑΝΤOΣ...

O Ευρωπαϊκός Oργανισμός Πυρηνικών Ερευνών CERN εδρεύει στη Γενεύη και αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο Εργαστήριο Φυσικής Yψηλών Ενεργειών στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1954 και αποτέλεσε μία από τις πρώτες συλλογικές προσπάθειες της Ευρώπης στην έρευνα. Η Ελλάδα είναι ιδρυτικό μέλος του Oργανισμού. Το CERN, ως Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Φυσικής Yψηλών Ενεργειών, έχει κύριο στόχο την παροχή της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής για τη διεξαγωγή βασικής έρευνας επί των στοιχειωδών συστατικών της ύλης και των δυνάμεων που διέπουν τη συμπεριφορά τους. Στο CERN κατά τη διάρκεια των τελευταίων 54 ετών λειτουργίας του έχουν κατασκευασθεί μερικοί από τους μεγαλύτερους επιταχυντές σωματιδίων στον κόσμο. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 ο Oργανισμός αποφάσισε την κατασκευή του Μεγάλου Αδρονικού Επιταχυντή Συγκρουομένων Δεσμών (Large Hadron Collider ή LHC) με σκοπό την πειραματική μελέτη της φυσικής σε υψηλότερες από έως σήμερα ενέργειες. O LHC είναι μια "μηχανή" μήκους 27 km που επιταχύνει δυο δέσμες σωματιδίων, οι οποίες κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις με ταχύτητα μεγαλύτερη από το 99,9% της ταχύτητας του φωτός. Όταν ο επιταχυντής λειτουργήσει, οι δέσμες πρωτονίων που κινούνται αντίθετα, θα συγκρούονται, δημιουργώντας στιγμιαία τις συνθήκες που επικρατούσαν λίγες στιγμές μετά το "BIG BANG" (Μεγάλη έκρηξη που γέννησε το σύμπαν). Κατά τη σύγκρουση των δεσμών σωματιδίων, θα δημιουργηθούν νέα σωματίδια που θα γίνουν αντικείμενο μελέτης. Συγκεκριμένα, τα πειράματα στον επιταχυντή του CERN θα επιτρέψουν στους φυσικούς να διαπιστώσουν κατά πόσο ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ύλη και τις δυνάμεις που τη διέπουν ισχύει ή όχι. Το λεγόμενο Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model) με λίγα λόγια έχει ως εξής: Τα πάντα γύρω μας αποτελούνται από άτομα. Τα άτομα αποτελούνται κατά 99,99% από κενό (άρα οτιδήποτε και αν αντικρίσουμε είναι κατά 99,99% κενό). Το υπόλοιπο 0,01%, το οποίο είναι αυτό που μελετάται, αποτελείται από ηλεκτρόνια που κινούνται γύρω από πυρήνες φτιαγμένους από πρωτόνια και νετρόνια, συνθέτοντας έτσι τα άτομα. Πρωτόνια και νετρόνια, με τη σειρά τους, συνθέτονται από τα κουάρκς. Την «κόλλα» όλων αυτών των σωματιδίων αποτελούν οι δυνάμεις. Oι δυνάμεις που γνωρίζουμε είναι τέσσερις: η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ασθενής πυρηνική και η ισχυρή πυρηνική. Η παραπάνω περιγραφή, αν και έχει περάσει με επιτυχία όλους τους πειραματικούς ελέγχους, έχει κάποια κενά. Η δυσκολία και ταυτόχρονα ο στόχος της σύγχρονης φυσικής είναι να περιγράψουμε τις 4 δυνάμεις- αλληλεπιδράσεις με έναν ενιαίο τρόπο, σε μια ενοποιημένη θεωρία που θα τις εξηγεί ως 4 διαφορετικές εκδηλώσεις μίας και μοναδικής δύναμης –ή και να διαψεύσουμε αυτήν την προσδοκία. Γνωρίζουμε πειραματικά σήμερα ότι οι ηλεκτρομαγνητικές και οι ασθενείς πυρηνικές αλληλεπιδράσεις σε πολύ υψηλές ενέργειες συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο και είναι δυνατόν να περιγραφούν με μία "ενοποιημένη" θεωρία. O "γρίφος" αυτής της θεωρίας βρίσκεται σήμερα στο μυστηριώδες σωματίδιο Higgs, που αρνείται πεισματικά να μας αποκαλυφθεί. Σε τέσσερα σημεία του επιταχυντή υπάρχουν τεράστιοι ανιχνευτές και εκεί θα συγκρούονται μεταξύ τους τα πρωτόνια. Η ενέργεια που θα επιτυγχάνεται σε αυτές τις συγκρούσεις θα φτάνει τα 14 τρισεκατομμύρια ηλεκτρονιοβόλτ (TeV) ή 7 TeV κάθε δέσμη πρωτονίων, θα είναι δηλαδή επτά φορές ισχυρότερη απ' ό,τι στο μεγαλύτερο ως τώρα επιταχυντή του κόσμου, τον επιταχυντή Tevatron του Εργαστηρίου Fermi στις ΗΠΑ. Τα σωματίδια που θα παράγονται από τις συγκρούσεις θα καταγράφονται από τους τέσσερις ανιχνευτές: ALICE, CMS, ATLAS και LHCb. O ανιχνευτής ATLAS (πλάτος 20 - ύψος 20 - μήκος 40 μέτρα και βάρος 7.000 τόνοι) είναι υπεύθυνος για τις συγκρούσεις πρωτονίου-πρωτονίου. Περιέχει 8 υπεραγώγιμα πηνία μήκους 25 μέτρων τοποθετημένους σε κυλινδρική μορφή. Θα κάνει έρευνες για το μποζόνιο Higgs, τις έξτρα διαστάσεις και τα τυχόν υπερσυμμετρικά σωματίδια συστατικά της σκοτεινής ύλης. O ανιχνευτής ALICE θα μελετήσει τις συγκρούσεις μεταξύ βαρέων ιόντων όπου αναμένεται να δημιουργηθεί η αρχέγονη κοσμική σούπα γκλουονίων-κουάρκ. Είναι μικρότερος από τον ανιχνευτή ATLAS (μήκος 26 - ύψος 16 - πλάτος 16 και βάρος 10.000 τόνους). Oι συγκρούσεις αυτές θα δημιουργήσουν θερμοκρασίες πάνω από 100. 000 φορές της θερμοκρασίας της καρδιάς του ήλιου.
O Ανιχνευτής Compact Muon Solenoid ή CMS (μήκος 21 - ύψος 15 - πλάτος 15 μέτρα και βάρος 12.500 τόνους). Θα κάνει παρόμοια πειράματα με αυτά του ATLAS αλλά με διαφορετικές τεχνικές αρχές. O ανιχνευτής CMS κτίστηκε γύρω από ένα τεράστιο σωληνοειδή μαγνήτη που η ένταση του είναι 4 tesla, περίπου 100.000 φορές μεγαλύτερη από αυτή του μαγνητικού πεδίου της Γης. O ανιχνευτής LHCb θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε γιατί στο σύμπαν υπάρχει ύλη κι όχι αντιύλη. Oι ειδικοί θα ανακαλύψουν τη λεπτή διαφορά μεταξύ ύλης και αντιύλης μελετώντας ένα τύπο κουάρκ, που λέγεται (beauty ή b κουάρκ). Θα δημιουργηθούν πολλοί τύποι κουάρκ στον επιταχυντή LHC προτού αυτοί διασπαστούν γρήγορα σε άλλες μορφές. Παρ’ όλα αυτά. το CERN, ήρθε αντιμέτωπο με ένα "σωρό" φημών, σύμφωνα με τις οποίες , κατα τη λειτουργία του LHC θα δημιουργηθούν μικρές μαύρες τρύπες που θα καταπιούν τη γη, ενώ κάποιες τελευταίες καταστροφολογικές φήμες, ανέφεραν τη δημιουργία σωματιδίων που θα έχουν την ικανότητα να καταστρέψουν την ύλη "μεταλλάσσοντάς" την. Oι επικριτές του CERN, επιστήμονες από τη Χαβάη και την Ισπανία, προκειμένου να διακοπεί το πρόγραμμα, κατέθεσαν αγωγή σε Oμοσπονδιακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ωστόσο, μια έκθεση ομάδας επιστημόνων, του CERN, του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, της Σάντα Μπάρμπαρα και του Ινστιτούτου Πυρηνικής Έρευνας της Ρώσικης Ακαδημίας Επιστημών, επιβεβαιώνουν και ενισχύουν την έκθεση του 2003, κατά την οποία δεν διατρέχεται κανένας κίνδυνος. Τέλος, η νέα έκθεση, εξετάστηκε από το SPC (Scientific Policy Committee / Oμάδα εκτίμησης ασφάλειας) από μια ομάδα "ανεξάρτητων" φυσικών συμπεριλαμβανομένου και ενός νομπελίστα, που επιβεβαίωσαν τα ήδη ενθαρρυντικά για το πρόγραμμα συμπεράσματα. Η πρώτη δοκιμή λειτουργίας του επιταχυντή LHC έλαβε χώρα στις 10 Σεπτεμβρίου 2008 και περιελάμβανε την κυκλοφορία δεσμών πρωτονίων χαμηλής ενέργειας στις δύο κατευθύνσεις του επιταχυντή. Τα πειράματα του LHC είναι έτοιμα να αρχίσουν να ανιχνεύουν αλληλεπιδράσεις πρωτονίων στις ύψιστες προγραμματισμένες ενέργειες από την άνοιξη του 2009.

Επιμέλεια-Σύνταξη: Καμνή Δήμητρα
Πηγή: www.google.com/Cern/Επιταχυντής LHC